Joop Admiraal

Joop Admiraal (geboren te Ophemert - gestorven te Amsterdam) was een Nederlands acteur, die vooral bekend werd door zijn rollen bij het Werkteater en de Toneelgroep Amsterdam.

Admiraal debuteerde in 1959 bij de Nederlandse Comedie, maar hij brak pas door vanaf 1971 bij het Werkteater, waarmee hij op locatie experimenteerde met maatschappelijk relevante stukken. Voor het solotoneelstuk U bent mijn moeder uit 1981, waarin hij zowel de zoon (zichzelf) als zijn tachtigjarige dementerende moeder speelde, ontving hij een Louis d'Or. Dit stuk werd ook verfilmd, evenals Hersenschimmen (1988), wederom over dementie. In 1987 voegde hij zich bij de nieuw opgerichte Toneelgroep Amsterdam, waar hij tot zijn pensioen in 1999 speelde. Ook na zijn pensionering bleef hij spelen. Hij zag er vaak zeer fragiel uit, maar kon desondanks ook zeer krachtig spelen.

Behalve in de films U bent mijn moeder en Hersenschimmen speelde Admiraal ook in films als Max Havelaar (1976), Kort Amerikaans (1979), Twee vrouwen (1979) en Eline Vere (1991).

Admiraal heeft relaties gehad met zanger en acteur Ramses Shaffy, met wie hij begin jaren zestig naar Rome reisde op zoek naar interessant filmwerk (de brieven die ze schreven aan hun gezamenlijke vriendin Shireen Strooker werden in 2004 gebundeld), en met acteur Gerard Thoolen. Sedert tweeëntwintig jaar was hij de levenspartner van Jaap Jansen, voormalig uitgever/ compagnon bij Van Gennep.

Hij overleed plotseling op 68-jarige leeftijd aan een hartaanval. Op de dag van zijn overlijden had hij 's avonds moeten optreden in het toneelstuk Uit Liefde, waarin hij de avond daarvoor ook nog stond.